ACN/AKN Nederland

Anti-Capitalist Network / Anti-Kapitalistisch Netwerk


Leave a comment

POLEN STEENKOOL-MIJNBOUW: VAKBONDSLEIDING GAAT AKKOORD MET LOONVERLAGING VOOR MIJNWERKERS

Mijnwerkers

Massaprotest van mijnwerkers tegen mijnsluiting in Gliwice (Januari 2016). Vakbondsbureaucratie zet arbeiders het mes op de keel: Loonsverlaging of verlies van arbeidsplaatsen. Echter, ook hier kan de enig juiste keuze slechts zijn: KOERS ZETTEN OP ZELFSTANDIGE STRIJD (zonder en desnoods tègen de vakbondsleiding) NOCH LOONSVERLAGING – NOCH MIJNSLUITING!

Afgelopen dinsdag (19 april jl., red) hebben de in de Poolse mijnbouwsector vertegenwoordigde vakbonden ingestemd met een overeenkomst ,,ter sanering” van de steenkoolmijnbouw. Deze bepaalt dat voor de komende twee jaar de uitbetaling van het zogeheten 14e maandloon wordt opgeschort. Naar eigen zeggen slaagden de bonden erin om een reeks van verdere (reeds geplande) verslechteringen tegen te houden. Zo waren de mijnbouwkapitalisten oorspronkelijk ook van plan geweest om de kerstgratificatie en het gratis kool deputaat* voor de mijnwerkers te schrappen. Uit overwegingen van, zoals het heet, ,,sociale symmetrie,” kregen de bonden het dan gedaan dat eveneens de salarissen van het leidinggevende kader met hetzelfde percentage (namelijk 7,3%) werden verlaagd, als hetgeen het 14e maandloon op een volledig mijnwerkersjaarloon uitmaakt. Op een schriftelijke stemming onder de leden wilden de vakbondsbureaucraten het dan toch liever niet laten aan komen. Ze beperkten zich ertoe het onderhandelingsresultaat op maandag (18 april jl.) op massameetings in de bedrijven aan de basis voor te leggen, waar hetvolgens berichten in de pers zonder al te groot verzet werd aangenomen.

Boguslaw Zietek, leider van de mijnwerkersbond <<Augustus 80>>, verklaarde in Katowice, dat hij de teleurstelling van de mijnwerkers heel goed kon begrijpen. Maar het enige alternatief zou een faillissement van de mijnbouwmaatschappij Kompania Weglowa (KW) zijn geweest. Al in mei vorig jaar dreigde de KW failliet te gaan, wat voor duizenden arbeiders het verlies van hun jobs zou hebben betekend. Het instemmen met de loonsverlaging was de voorwaarde ervoor dat drie andere staatsondernemingen van de energiesector in totaal 1,5 miljard zloty (bijna 4000 miljoen euro) in een nieuwe holding genaamd Polska Grupa Gornicza (PGG) zullen gaan investeren. De PGG dient door middel van de kapitaalsdeelname van de grootste verbruikers de afzet van Poolse kolen te stabiliseren, bestaande kolenmijnen te laten fuseren en via het afbouwen van personeel in de administratie, het wegruimen van parallelle hiërarchieën en een pre-pensioensregeling verdere ‘bezuinigingen’ te realiseren.

Ook al spreekt het akkoord slechts van een ‘opschorting’ van het 14e maandloon, zo mag toch ten zeerste worden betwijfeld of de uitbetaling ervan ooit nog weer zal plaatsvinden. Hierover zal dan in het kader van de onderhandelingen m.b.t. een nieuwe CAO voor de tijd nà 2018 worden gesproken. De economische situatie van de Poolse mijnbouw spreekt echter eerder hiertegen. Te meer, aangezien deze betaling nog ten tijde van het reëel bestaande socialisme was ingevoerd als deelname aan de destijds nog behaalde winst van de mijnbouwondernemingen. Thans zijn de mijnen in hoge mate verliesgevend. Op elke ton kolen dient ongeveer 15 euro te worden toegelegd, dientengevolge liggen er ca. twee miljoen ton opgeslagen. De prijs op de wereldmarkt wordt bepaald door de steenkool uit Rusland, Australië en Zuid-Afrika, die in dagbouw wordt gewonnen. De Poolse steenkool is alleen al op grond van het feit, dat deze in grote diepte moet worden gedolven, niet in staat met de steenkool uit bovengenoemde landen te concurreren. Tot zover zijn arbeiders en managers het nog eens. Ruzie is er echter over hoe dit geologisch nadeel kan worden omgebogen. De mijnbouwkapitalisten en ook de vorige (liberale) regering hadden het al sinds jaren voorzien op de ,,privileges” van de mijnwerkers. De vakbeweging daarentegen verwijst naar andere kostenfactoren, zoals bijvoorbeeld de (semi-staats)eigendomsverhoudingen. Daarom zijn er bij elke regeringswisseling nieuwe chefs benoemd, die over het op dat moment noodzakelijke partijlidmaatschapsboekje beschikten, en hun voorgangers met dikke afkoopsommen weggestuurd. Daarenboven is er rond de mijnen een waar oerwoud aan toelever- en servicefirma’s ontstaan, meestal door de outsourcing van de nevenbedrijven van de mijnbouwondernemingen. Hier heerst het principe van ‘de ene hand wast de andere’: orders worden meestal zonder openbare uitschrijving in opdracht gegeven. In werkelijkheid, aldus de vakbonden, ligt aan de hetze-campagne tegen de Poolse mijnbouw enkel en alleen het feit ten grondslag, dat het één van de laatste industriesectoren met een hoge organisatiegraad is.

Voor de huidige regering o.l.v. Beata Szydlo is het saneren van de mijnbouwsector een taak, die politiek tactgevoel vereist. Vandaar ook de relatief ,,milde” verslechteringen van de arbeidsvoorwaarden voor de arbeiders in de bedrijven. Want met name de vakcentrale Solidarnosc** fungeert als wat zo ongeveer de sociaal-politieke arm van de regeringspartij PiS kan worden genoemd, waarmee de laatste het in géén geval tot een breuk wil laten komen. Zodoende streeft de regering in het kielzog van de herstructurering van de mijnbouw in werkelijkheid een strategie van nationalisatie na. De drie stroomproducenten, die thans in de nieuwe holding PGG investeren, doen dat niet uit eigen zakelijk belang – tot nu toe hadden ze zich tegen zeer gunstige prijzen van Russische kolen voorzien en zijn daarom voor de afzetcrisis van de Poolse steenkool in beslissende mate medeverantwoordelijk – maar op grond van politieke druk hierdoor gedwongen. Tegelijkertijd zullen de zich in het bezit van buitenlandse banken bevindende en op zich in hoge mate waardeloze aandelen van de huidige mijnexploitant in aandelen van de nieuwe maatschappij omgezet en vervolgens door twee (zich in staatshanden bevindende) Poolse banken worden opgekocht. Niet duidelijk is of de Europese Commissie hiermee akkoord gaat. Of echter de Poolse arbeider er enig voordeel bij heeft zich thans voor het zogeheten ‘100% zuivere’ Poolse kapitaal te moeten afbeulen, mag toch zeer worden betwijfeld.

_____

* Deputaat – loon in natura. In dit geval: De hoeveelheid kolen die de mijnwerker door de onderneming voor eigen gebruik ter beschikking wordt gesteld.

** Het handelt zich hier om de n i e u w e vakbond Solidarnosc, niet te verwarren met de oude, nog door Lech Walesa in 1980 opgerichte, Solidarnosc (een contrarevolutionaire organisatie, welke in hoge mate door de CIA werd gesteund).


Leave a comment

WEDEROM EEN MASSAAL PROTEST – ECHTER VOL CORPORATISME EN PROTECTIONISME – DUITSE VAKBONDEN MOBILISEREN VOOR HET BEHOUD VAN DE STAALINDUSTRIE

Stahl-Aktionstag_Duisburg

Duisburg – Großkampftag van de IG Metall

De onrust in de staalindustrie over de dumping van (goedkoop) staal uit China op de Europese markt heeft nu ook de Bondsrepubliek bereikt – dit in de vorm van een Großkampftag van de IG Metall. En wat bleek: Als de Duitse vakbondsbureacratie echt de arbeidersbasis wil mobiliseren voor een bepaald thema, dan KAN ze dat ook op massale schaal! Van de hedendaags 85.000 in de Duitse staalindustrie werkzame arbeiders, voerden op 11-04-jl. 40.000 (!) (d.w.z. bijna de helft!) van hen actie in Berlijn, Saarland en Duisburg. Bij de fabriekspoort van Thyssen-Krupp in Duisburg demonstreerden alleen al 16.000 (!) arbeiders onder het motto >>Staal is de toekomst<<. De thema’s: Tegen oneerlijke concurrentie van ‘Chinees’ staal, dreigende massaontslagen en een beter milieubeleid voor de staalindustrie[1].

De sfeer zag er uitstekend uit. Gehuld in werkkledij en temidden van een zee van rode vlaggen en spandoeken, demonstreerden arbeiders voor het behoud van hun belangrijke economische tak. Knut Giesler, IG Metall-bons van het district Ruhr, sprak duidelijke taal tegenover de staalarbeiders: ,,Willen jullie ‘vervuild’ staal uit China, of willen jullie ‘schoon’ staal uit NRW?” SPD-leider Sigmar Gabriel was tevens in zijn element als beschermheer van de Duitse staalindustrie, toen hij met gebalde vuist en rood hoofd de menigte toebrulde dat ,,de toekomst van de industrie” en “de toekomst van het land” op het spel staan. Echter, evenals de demonstratie afgelopen februari in Brussel, die georganiseerd werd door de ondernemersorganisaties Aegis en Eurofer, stonden óók de statements van bovengenoemde vakbondsbonzen en sociaaldemocratische politici op deze dag vol van corporatisme en protectionisme (= een trend die nu vaker verkondigt wordt bij reactionaire en reformistische partijen, zoals het Front National in Frankrijk, de Labour Party in Engeland en Bernie Sanders en Donald Trump in Amerika). Ook op deze Großkampftag demonstreerden arbeiders en management gezamenlijk voor het “algemeen belang”. Zo kregen arbeiders zelfs een doorbetaalde vrije dag om aan de betoging deel te nemen.

Wat het eerder genoemde protectionisme betreft: Zo ver als de eis van (tijdelijke) nationalisatie van de staalindustrie, zoals de Britse Labour-partij voorstelt, willen alle politici en vakbondsbonzen deze dag niet gaan, maar de Europese Commissie moet in ieder geval zwaar ingrijpen bij deze staalcrisis. Dit met zware importheffing (de hedendaagse Europese importheffing haalt nu niets uit), goedkopere stroom en mindere strenge CO2-certificaten voor de productie van staal binnenin de EU. Dit teneinde de concurrentie met China aan te kunnen blijven gaan. (Evenals de eis dat de Chinezen [en Indiërs] hun klimaatbeheer ook zullen moeten aanpassen ten gunste van het milieu. Zo zou een ton “Duits” staal 1,5 CO2 uitstoten, en “Chinees” staal 1,8 CO2 per ton – een verschil van 20%).

Al deze eisen werden door de staalbazen met applaus ontvangen. De vakbondsbasis moest klaarblijkelijk minder van Gabriel’s speech hebben. Dit kenmerkt wel degelijk een breuk tussen massabasis ener- en politici en vakbondsleiding anderzijds. Luid ‘boe’-geroep was dan ook hun duidelijk antwoord op zijn aanwezigheid. (Immers, in 2017 zijn er weer Landtag verkiezingen in NRW, die de SPD niet mag verliezen. De SPD poogt thans verloren gegaan terrein terug te winnen, door zich op dit arbeidersthema bij uitstek te profileren. Een MLPD-vertegenwoordiger kreeg dan nog wel een kort moment om te spreken over de foutieve stelling van het protectionisme, en stelde daartegenover de internationale arbeiderssolidariteit. Tevens pleitte hij voor klimaatbescherming [zonder e.e.a. echter door middel van een duidelijke analyse met elkaar te verbinden]).

Foto vom Stahl-Aktionstag in Duisburg, 11. April 2016

SPD Bons Sigmar Gabriel houd zijn toespraak onder luid boe-geroep van de arbeiders

De staalindustrie kent enkele eigenaardigheden: Zo is de staalproductie in de BRD met 2% gestegen, bedroeg de koersstijging van Thyssen-Krupp 2% en stegen de aandelen van Salzgitter AG met 3% (In Nederland steeg de productie zelfs met 8% bij Tata Steel-IJmuiden. Maar daarentegen kampt ArcelorMittal met een jaarverlies van 7 miljard, werken de arbeiders daar al jarenlang met loonsvermindering en zakken ook de cijfers van Salzgitter AG in het rood en werken de arbeiders daar ook al langere tijd minder uren met 4% inlevering van loon. Massaontslagen dreigen in de staalindustrie. De afgelopen 40 jaar zijn er al 200.000 banen in deze sector verloren gegaan, daarbij komt dat nog eens honderd duizenden banen afhankelijk zijn van het wel en wee van de staalindustrie in Duitsland. De eerder genoemde factoren voor de staalcrisis in Groot-Brittannië zijn 1) nalatende vraag, 2) Chinees dumping staal, 3) hoge energie- en milieukosten en 4) hoge productiekosten. Maar de groei van de Europese productie suggereert evenwel dat de nalatende vraag en Chinees dumping staal géén negatief impact hebben. Het suggereert dat de twee andere variabele factoren, namelijk energie- en milieukosten, die typisch zijn voor het Britse industriële beleid, de voornaamste oorzaak vormen.

Nogmaals dient daarom het ACN/AKN er op te wijzen dat de woede omtrent de staalcrisis NIET op Chinese klassenbroeders gericht dient te worden, en dat de Europese arbeiders evenmin de Europese kapitalisten dienen te ondersteunen in hun gezamenlijke aanval op de (weliswaar bureaucratisch vervormde) Chinese arbeidersstaat! De sociaaldemocratie en de vakbondsbureaucratie leidden op deze wijze de arbeiders weer eens af van hun ware taak: De revolutionaire omwenteling van de burgerlijke klassenmaatschappij. De vakbondsleidingen zijn met duizend-en-een-onzichtbare draden met de belangen van de bourgeoisie en haar politieke partijen verbonden. De strijd van de arbeidersklasse dient dan ook NIET onder leiding van deze bonzen (of het even van welke bonden of partijen) gevoerd te worden, maar zelfstandig en vanuit de massabasis (het uitfluiten van de sociaaldemocraat Gabriel is dan ook toe te juichen, een begin). Niet het corporatisme tussen de onderdrukte arbeider en haar kapitalistische uitbuiters, het “gemeenschappelijk belang” van deze twee klassen voor het ‘land’, is de oplossing; de enige oplossing voor deze crisis is gelegen in de onteigening van de eigen staalindustrie, evenals de verandering van alle eigendomsverhoudingen, dit leidend naar een socialistische revolutie.

Als er één ding is wat deze dag heeft bewezen, dan is het wel het feit dat de reformistische syndicaatsbureaucratie in staat is MASSA’s te mobiliseren – indien ze dat echt WIL! Want ORGANISEREN, dat kunnen ze, die Duitse vakbondsreformisten. Maar meestal wordt dat niet zichtbaar, omdat de bureaucratie dan slechts halfhartig mobiliseert, zo te zeggen met aangetrokken handrem. Laten we ons dan ook niet vergissen in de mobilisatie- en slagkracht van de Duitse syndicaatsbureaucratie. Wie gelooft dat de vakbondsreformisten (bijna) verslagen zijn, zal nog menige (onaangename) verassing beleven. We zullen nog versteld staan van de lange adem van de reformistische vakbondsbureaucratie. ORGANISEREN kunnen ze (als de wil er echt is), MOBILISEREN ook – al is het in dit geval voor het ‘Stahlstandort Deutschland’ en voor het ‘algeheel belang’.

________ [1] Er zijn qua deze actie parallellen te vinden met ‘87/’88, toen tienduizenden arbeiders tevergeefs vochten tegen de sluiting van de staalfabriek van Krupp in Duisburg-Rheinhausen. Het hoogtepunt van deze solidariteitsbeweging was de grote betoging van 50.000 arbeiders en de aansluitende bezetting van de Rheinbrücke op 20-01-1988. Tevens riep de nationale socialist Kühnen in naam van de Freie Gewerkschaftsbewegung (FGB) op tot een massaal protest voor de 1e mei van dat jaar in Duisburg-Rheinhausen tegen de dreigende sluiting van de Krupp-fabriek en de daarmee gepaard gaande massaontslagen. Iets, wat de verzamelde vakbonds- en SPD-bureacratie uit alle macht poogde te verhinderen. Uiteindelijk tevergeefs! De FGB marcheerde in het industriële hart van het Ruhrgebied (wat Duisburg-Rheinhausen destijds nog was [Tegenwoordig heet de Rheinbrücke bij de arbeiders overigens ‘Brücke der Solidarität’, zo genoemd naar de massale solidariteitsbeweging destijds]).


Leave a comment

STOP TTIP? YES, WE COULD HAVE

Hoe een actiedag met potentie toch niets bleek uit te halen

Anti-TTIP Hannover   1

Op zaterdag 23 april jl. kwamen meer dan 50.000 activisten in alle enthousiasme in een eensgezinde massale demonstratie te samen om een sterk signaal af te geven tegen de komst van de Amerikaanse president Obama en zijn bezoek aan bondskanselier Merkel om de gesprekken over het TTIP-handelsverdrag te bevorderen. Het ACN/AKN riep eerder deze week op om deel te nemen aan deze actiedag teneinde een militant signaal af te geven tegen dit verdrag. Daarom reisde een delegatie af naar Hannover.

Aangekomen in het centrum bij het Opernplatz – het verzamel- en vertrekpunt, van de demonstratie – viel de grootschaligheid van de organisatie gelijk op. Een groot spreekpodium, dito projectiescherm om de sprekers live te kunnen volgen van veraf, flinke geluidsinstallatie en infostands van uiteenlopende partijen en organisaties. Naast de parlementaire partijen zoals Die Linke, SPD, Bündnis 90/Die Grünen, waren ook vele doorgewinterde activisten van partijen en organisaties zoals de reformistische arbeiderspartijen DKP, de MLPD en haar jeugd afdeling REBELL, de Arbeiterbund für den wiederafbau der KPD, de SADJ en het Turkse DIDF, de passieve anarchistische Graswurzelrevolution, Ökologische Linke en meer aanwezig, welke hun kranten, pamfletten en andere propaganda materiaal gretig verkochten en weggaven aan de vele duizenden betogers die maar toe bleven stromen op het verzamelpunt. Ook persbureaus zoals Neus Deutschland (oud-SED), Junge Welt en WAZ gaven hun kranten (soms in een speciale anti-TTIP editie) gratis weg aan geïnteresseerden. Naast deze oudere activisten, waren er ook vele jongere en burgerlijke activisten aanwezig zoals ATTAC, anti-kernenergie en andere milieubeschermingsorganisaties zoals Greenpeace, anti-fracking bewegingen en verenigingen die poogde de betogers geïnteresseerd te maken voor o.a. anti-drone en digitale privacy activisme. Tevens waren de vakbonden weer veelvoudig van de partij, zoals Ver.Di en de IG Bauen-Agrar-Umwelt/Bergbau-Chemie-Energie/Metall.

Er kan wel een lang verslag geven worden over de vele spandoeken en protestborden die getoond werden, inhoudelijk ingaan op de toespraken van de vele (kleinburgerlijke) sprekers en de gehele (muzikale) demonstratieroute afgaan, maar dat is niet waar het om ging bij het ACN/AKN deze dag.

Ondanks de vele aanwezige deelnemers en hun boodschappen, is er geen enkele – maar dan ook echt géén enkele – daadwerkelijke klap uitgedeeld naar Obama en Merkel en hun TTIP-plannen. Verwachte militante acties door een zwart blok – a la Blockupy 2015 – bleven deze dag uit. Hoe kan dat? Misschien omdat de demonstratie een dag vóór de komst van Obama en Merkel werd gehouden en de daadwerkelijke militanten weg hield om een militante boodschap te geven aan de staatshoofden (beiden zaten immers deze dag in Londen en Turkije en zouden dan ook niet direct geconfronteerd worden met militant verzet)? Op zondag zou nog een kleinere demonstratie in de stad gegeven worden die niet de opkomst van een zaterdag zou evenaren. ( De werking van een zwart blok is dan ook compleet nutteloos als deze niet ondersteund wordt door een massa, zoals de 50.000 op een zaterdag). Is dit alles bewust zo gedaan? De smeris was dan ook uiterst in haar nopjes zaterdag, ze leken van geen enkele “gevaar” in wat voor vorm dan ook uit te gaan. Dit protest kon – hoe goed het qua thematiek ook is – geen deuk in een pakje boter slaan, ook al zouden er nog 2 miljoen mensen aanwezig zijn geweest.

Naast de gemiste kans van militant ‘links’ om een statement te maken deze dag, was de afwezigheid van ‘rechtse’ militanten ook een triest gegeven. Waarom nationale en socialistische activisten niets omtrent deze actiedag tegen TTIP deze deden is een groot vraagstuk. Een dergelijk vrij handelsakkoord – welk nationale soevereiniteit, sociale rechten en milieu op gigantische schaal afbreekt – is bij voorbaat een reden voor een deze scene om in actie te komen, zeker in het geval van een handelsakkoord met Amerika. Helaas bleef deze beweging zich deze dag bezighouden met uiterste sektarische herdenkingen i.p.v. zich aan te sluiten bij geen dergelijke betoging (dus bij de massa’s) om zo uit hun politieke getto te breken. Zelfs met een afzonderlijke actiedag binnen de eigen beweging werd niets gedaan.

Hopelijk doen er in de toekomst zich betere kansen voor tegen TTIP waar militanten van zowel ‘linker-’ als ‘rechterzijde’ van het politieke spectrum beide strijdbaar in kunnen duiken.

– Enkele antikapitalistische/anti-TTIP betogers

Anti-TTIP Hannover   2

Links: Greenpeace activiten die een duidelijk signaal afgeven tegen Obama, Merkel en hun TTIP-verdrag op het vakbondsgebouw van de DGB. Rechts: Brengt TTIP echt hoop Propaganda van de metallobby oogt alsof het alleen kan standhouden met behulp van de politiestaat.

Anti-TTIP Hannover   3

Links: De nog steeds actuele leus >>Wie hebben ons verraden? De sociaaldemocraten!<< CDU/ CSU, SPD!<< Rechts:De internationale solidariteit was bij dit protest gelukkig geen leeg woord.


Leave a comment

23-04-2016 – Oproep tot deelname aan het Anti-TTIP protest in Hannover

STOP TTIP? YES WE CAN!

A.s. zondag zal de Amerikaanse president Obama naar de Hannover komen om met de Duitse bondskanselier Merkel te praten over TTIP (Transatlantic Trade and Investment Partnership), een handelsverdrag tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten, wat overigens het grootste handelsverdrag ooit gesloten zal moeten worden).    Deze in 2013 gesloten deal tussen Europese regeringen en de VS (evenals met Canada en Mexico) lijkt dan nu werkelijk tot stand te komen na vele vertraging. (Aangezien halverwege vorig jaar al een ontwerp klaar moest zijn, wat al verschoven werd naar december datzelfde jaar). Dit, volgens EU-commissaris Malmström, omdat het lang duurt om de details van regels en voorschriften van diensten en voor producten, zoals auto’s en voedsel, gelijk te trekken.   Opmerkelijk is echter dat de details van deze ‘regels en voorschriften’ niet transparant, al dan wel openbaar gemaakt worden. Alles gebeurd (letterlijk) achter gesloten deuren. Europarlementariërs kunnen de TTIP-documenten uitsluitend in gereserveerde leesruimtes in Brussel doorspitsen, welke honderden pagina’s vol technische inhoud betreffen die bovendien slechts maar in kort tijdsbestek ingelezen kunnen worden. Aantekeningen mogen niet gemaakt worden, evenals kopieën. Ook de vertalingen van die gecompliceerde teksten door experts blijven uit. Het enige openbare wat te vinden is over dit omstreden verdrag is uitgelekt op Wikileaks, of is op het deep web te vinden. Geen basis voor efficiënt activisme dus.

Reden genoeg voor vakbonden, ngo’s, sociale bewegingen, milieuorganisaties en antiglobalisten om zich zorgen te maken en een anti-TTIP-coalitie te vormen. Want dit handelsverdrag bevat minstens één inbreuk op de belangen van al deze afzonderlijke organisaties en bewegingen. Zo vrezen de vakbonden de afbraak van de sociale verworvenheden van de arbeider (zo gaf Verdi-bons Frank Bsirske aan dat de bond ,,an sich niet tegen vrijhandel” is; het gaat immers meer om de standaarden in de milieubescherming en het sociaal- en arbeidsrecht). Amerika neemt het minder nauw met de rechten van arbeiders, en tevens verdienen ongeorganiseerde arbeiders minder loon, wat dus goedkopere productie betekent. Immers, hoe dieper de vrije markt van de internationale handel, hoe groter de kans dat staten gaan concurreren op basis van arbeidsstandaarden. Klein en middelbedrijven vrezen oneerlijke concurrentie van grote monopolies; de agrarische sector is in Amerika veel omvangrijker en dus goedkoper, wat qua kostenvoordelen de staten in de EU zal schaden; zo zijn er ook bij milieuorganisaties de angsten voor o.a. de versoepeling van de veiligheid en de verslechtering van het milieu en het dierenwelzijn, angst voor genetisch gemodificeerde groenten en de reiniging van kip d.m.v. chloor (wat in de EU verboden is – daarnaast blijft de kip antibiotica bevatten); en daarnaast vrezen organisaties als Bits of Freedom nóg meer inbreuk op de privacy. Al deze zorgen omtrent het TTIP-verdrag zijn dan ook zeer belangrijk, ook al is de concrete inhoud van het verdrag alles behalve duidelijk. Daarover debatteren politici en economen, voor- en tegenstanders, ook nog volop onderling. Maar wat wel vaststaat, is dat het berucht ISDS-systeem er zal komen (deze is aangenomen op 08-07-2015 in het Europarlement) Dit betreft een arbitragemechanisme dat bedrijven toelaat om staten te kunnen aanklagen bij onenigheden over hun bedrijfsvoering door nieuwe wetgevingen (zoals investeringen die scheef lopen). Tegen dit ISDS-systeem vinden alle protesterende organisaties elkaar in ieder geval. Maar aangezien de inhoud van het handelsverdrag zeer gesloten is, is de boodschap van de anti-TTIP-coalitie zodanig kernachtig uiteengezet, dat een ieder zich het eindelijk wel hierin kan vinden: Tegen het technocratisch bestuur en een dolgedraaid kapitalisme.

In Frankrijk vonden vorig jaar ‘links’ en ‘rechts’ elkaar al eerder aangaande dit verdrag. Alain de Benoist (een rechtsintellectueel die in de jaren ’70 Nouvelle Droite opgerichte – evenals lezer van Nietzsche, Jünger en Mohler) gaf toen al tegenargumenten op het TTIP-verdrag, wat zich niet zou onderscheiden van de Duitse antiglobaliseringsbeweging ATTAC. De Franse ‘links’ filosoof Michel Onfray steunde liever deze ,,juiste analyse van Benoist dan een foute analyse van Bernard-Henri-Lévy (een ander Frans ‘links’ filosoof)”. Volgens Benoist zou het TTIP-verdrag de bestaande sociale, sanitaire, ecologische en politieke cultuur reduceren en een bureaucratische bovenlaag vormen van scheidsrechterinstanties bestaande uit experts en bestuurders die in conflict gevallen landen tot schadevergoedingen aan concerns veroordelen. Dit alles in een door de Dollar geleide markt. Ondanks dat ‘linkse’ filosofen ‘rechtse’ ideologen ondersteunen bij dit verdrag, wordt het Front National nog altijd geweerd uit de anti-TTIP-coalitie. Dit als zijnde angstig voor de publieke opinie om als xenofobische nationalisten neergezet te worden.

Maar wat betreft deze door de Dollar geleide markt eigenlijk? Econoom Jeronim Capaldo van de International Labour Organisation kwam in januari vorig jaar al met tegenargumenten op die van TTIP-voorstanders. Volgens Capaldo zal de economie van de EU niet met 5% groeien, wat voorstanders beweren. In tegendeel. Deze zal dalen met 0,1%, evenals dat de export daalt met ½ %. Ook de beloofde groei van 1,3 miljoen banen moet herzien worden. Er zullen juist meer dan 600.000 werklozen bij komen. Voor- en tegenstanders in dit debat gaan er beide vanuit dat de VS in dit verdrag bedrijven dwingt te reorganiseren of dwingt elkaar kapot te concurreren. Volgens voorstanders komen de verliezende bedrijven er wel bovenop met meer banen, maar het tegenovergestelde is aannemelijker. Daarover kan Mexico meepraten: Sinds het NAFTA-handelsverdrag (tussen de VS, Canada en Mexico) is er geen economisch groei gekomen en gingen er juist meer banen verloren. Aangezien dat door dit verdrag ook de import uit de VS zal stijgen, en de EU economie minder hard groeit, gaat dat ten koste van de Europese productie (= de sociale verworvenheden). Maar alles blijft koffiedik kijken nu nog niets bekend is over het verdrag. Máár, mocht het verdrag doorgaan zoals gepland, dan is er wel een economische groei van 0,5% totaal in 2027 verwacht…

Belangrijk is het om a.s. zaterdag een militant signaal af te geven tegen Obama en Merkel. Vorig jaar waren er ook op de Europese actiedag van 10 oktober ook al vele protesten tegen dit omstreden akkoord. In Berlijn kwamen 150.000 demonstranten samen,in München 3.000. In Praag en Warschau honderden en in Madrid en Helsinki duizenden betogers. In Amsterdam volgde 4.000 deze oproep.

Het ACN/AKN roept dan ook op om mee te protesteren tegen het TTIP-verdrag in Hannover! Niét om de kleinburgerlijke eisen van ondernemers van MKB  te steunen in het behoud van hun lokale markten; ook ondersteunen wij niét de reformistische eisen van de vakbonden in hun strijd tussen de “eigen” bourgeoisie en multinational bedrijven, dus de sterkere concurrentie uit de VS door dit verdrag; evenals pleitte wij niét voor de bescherming van de “rechtstaat” en de burgerlijke democratie tegen dit verdrag.

Het ACN/AKN steunt wél de convergentie van alle antikapitalistische krachten vanuit de basis die aanwezig zijn op deze dag, dit teneinde ze te verenigen tot een werkelijke revolutionaire beweging van onderop ontdaan van hun reformistische leidingen. Alleen een socialistische omwenteling van de Europese kapitalistische klassen (= de onteigening van alle productiemiddelen en verandering van de eigendomsverhoudingen) zal de eisen omtrent sociale rechten en gelijkheid, arbeid en het milieubeleid ten goede komen. En dit vergt een harde strijdt, de massa’s tegen de staat – klasse tegen klasse!

OBAMA KOMMT! – WIR AUCH!   PROTESTIEREN? NEIN! – RANDALE? JA! TTIP STOPPEN!

 

 

 

 


Leave a comment

FRANCE: MASS PROTESTS AGAINST THE ‘LOI DU TRAVAIL’

Away with the ‘War on Terror” and Police-State measures!

On the 31st of March around 1 million people went onto the streets of many cities throughout France to protest against the concept text of the ‘loi du travail’, a law aimed against the organized labor movement. This law is better known under the name ‘loi-el-Khomri’, named after the Minister of Labor; miss Myrian El Komri. This actionday was characterized mostly by a number of strikes in the transportsector; among others at the railroads and Air France, as well as the public sector. There is a deeply rooted and widespread anger amongst the working masses against the continued attacks of the government aimed at the destruction of all social achievements, which have been realized after years of hard struggle by the labor movement.

Vast numbers of students and college scholars took part in these protest (like they did before, during other mass rallies) that in some cities were twice as big as on the first day of action (the 9th of march). All over the country the forces of ‘law and (dis)order’ used teargas, watercannons, horses and – mostly – brute violence against the youths. In Marseille and elsewhere the cops attacked youths, who did not immediately spread out after the protest was ended; the clouds of teargas were so dense that people situated on nearby café-terrasses had to flee. In Lyon protesting students were attacked by fascists, who were covered by CRS-cops. In Rouen a considerable number of transport workers, supported by other workers, supported the students when they were attacked by the cops with teargas. The intervention forced the cops to retreat.

loi du travail 2

The controversial bill is the most recent in a series of hard anti-Union laws, that were forced through by the Socialist Party (Parti Socialiste). The government Vals/Hollande acts with an unprecedented ruthlessness in order to repress any form of resistance from the working class. In Januari of this year, eight CGT-militants were arrested because of their role in a militant resistance against the closure of the Goodyear factory in Amiens. They were convicted to nine months in prison. Five workers of Air France are confronted with sentences of three years, after two Air France bosses literaly were stripped of their clothing during a militant strikers protest in Octobre last year.

The attacks on the organized labor movement must be seen in the context of the ‘state of emergency’ (l ‘état d’urgence), that the PS-government declared last November after the terrorist attacks in Paris, and which has been extended to half May. Since then the cops performed thousands of searches (without a court order), mainly in areas where mostly muslims live. Hundreds of people got a house arrest, among them many activists from the autonomous scene who had called for a protest at the Climate Top in Paris (last year December). Grandscale searchoperations allow the cops to save all telephone calls.

loi du travail 1

Valls, Hollande: Hands of the organized labor movement!

Away with the El Khomri-law!

We demand the immediate withdrawal of all charges against the workers militants of Goodyear and Air France as well as against all arrested protestors of the last weeks!


Leave a comment

FRANKRIJK: MASSAPROTESTEN TEGEN DE ‘LOI DU TRAVAIL’

Weg met de ‘War on Terror’ en de politiestaatmaatregelen!

Op 31 maart jl. gingen ca. 1 miljoen mensen de straat op in tal van steden over geheel Frankrijk om te betogen tegen de concepttekst van de ‘loi du travail’, een tegen de georganiseerde arbeidersbeweging gerichte wet, beter bekend onder de naam ‘loi-El Khomri’, zogenoemd naar de Minster van Arbeid, mevrouw Myrian El Komri. Deze actiedag kenmerkte zich vooral door een reeks van stakingen in de transportsector, m.n. bij de spoorwegen en Air France, alsmede in de publieke sector. Er is sprake van een diepgewortelde en wijdverbreide woede onder de werkende massa’s tegen de voortdurende aanvallen van de regering gericht op de afbraak van alle sociale verworvenheden, die destijds door de arbeidersbeweging na jaren van harde strijd werden bevochten.

Grote aantallen studenten en middelbare scholieren namen aan de protesten van 31 maart deel (zoals ze voorheen ook al hadden gedaan in een reeks van recente massabetogingen), die in diverse steden twee keer zo groot waren als op de eerste actiedag (op 9 maart jl.). Over het gehele land zetten de krachten van ‘law and (dis)order’ op grote schaal traangas, waterkanonnen, paarden en – vooral – bruut geweld in tegen de jongeren. In Marseille – evenals elders – vielen de flics jongeren aan, die zich niet onmiddellijk verspreidden nadat de betoging was beëindigd; de traangaswolken waren zo dicht dat mensen, gezeten op talrijke nabijgelegen caféterrassen, genoodzaakt waren om te vluchten. In Lyon werden betogende studenten aangevallen door fascisten, die daarbij werden gedekt door de CRS-flics. In Rouen kwam een aanzienlijk aantal transportarbeiders, ondersteund door andere werkers, de studenten te hulp, toen deze door de flics met traangas werden bestookt. Hun interventie dwong de flics ten slotte tot de terugtocht.

loi du travail 2

Het omstreden wetsontwerp is de meest recente in een reeks van harde anti-vakbondswetten, die door de regerende Parti Socialiste er door gedrukt zijn. De regering-Valls/Hollande treedt tevens met ongekende hardheid op teneinde elke vorm van verzet van de kant van de arbeidersklasse onmiddellijk de kop in te drukken. In januari van dit jaar werden acht CGT-militanten, die waren opgepakt vanwege hun deelnamen aan militant verzet tegen de sluiting van een fabriek van Goodyear in Amiens, veroordeeld tot negen maanden gevangenis. Vijf arbeiders van Air France hangen gevangenisstraffen tot drie jaar boven het hoofd nadat twee Air France-bazen letterlijk hun overhemden kwijtraakten tijdens een militant stakersprotest in oktober vorig jaar.

De aanvallen op de georganiseerde arbeidersbeweging dienen te worden gezien in de context van de ‘noodtoestand’ (l ‘état d’urgence), die de PS-regering afgelopen november – na de aanslagen in Parijs – heeft uitgeroepen en welke tot half mei is verlengd. Sindsdien hebben de flics rond de klok duizenden huiszoekingen (zonder gerechtelijk bevel) uitgevoerd, vooral in wijken waar grotendeels moslems woonachtig zijn. Honderden personen zijn onder huisarrest geplaatst, daaronder ook tal van activisten uit de autonome scene, die hadden opgeroepen tot een betoging aan de vooravond van de klimaattop in Parijs (in december vorig jaar). Grootschalige snuffelmaatregelen staan het de flics thans toe om alle telefoongesprekken op te slaan.

loi du travail 1

Valls, Hollande: Handen af van de georganiseerde arbeidersbeweging!

Weg met de wet- El Khomri!

Onmiddellijke intrekking van alle aanklachten tegen de arbeidersmilitanten van Goodyear en Air France evenals tegen alle gearresteerde betogers in de laatste weken!


Leave a comment

ZEVENTIG “RADICALEN” ONTSLAGEN – ZUIVERINGSGOLF ONDER HET LUCHTHAVENPERSONEEL

De Parijse luchthavenautoriteit heeft de veiligheidspasjes van ca. 70 arbeiders ingetrokken op verdenking van ,,terroristische sympathieën”. Zoals kon worden verwacht heeft de bourgeoisie de aanslagen van 13 november aangegrepen om de ‘zuivering’ van de bedrijven van ‘radicale elementen’ te verscherpen. In het kader hiervan doorzochten de flics de omkleedcabines van de plm. 4000 arbeiders werkzaam op de luchthavens Roissy en Orly op zoek naar ‘bewijzen’ voor ‘extremistische sympathieën’.

Van degenen, bij wie ,,verontrustende” zaken werden aangetroffen, zijn daarop hun veiligheidspasjes ingetrokken, aldus de algeheel directeur van de Aéroports de Paris, Augustin de Romanet. Volgens de radiozender Europe 1 gelden het in bezit hebben van een Koran, een gebedsmat of salafistische geschriften al als “verontrustend”.

Ook van werkers, die op religieuze gronden weigeren om vrouwen een hand te geven, werden de pasjes ingetrokken. Reden: Het zouden ,,(moslim-) fundamentalisten” kunnen zijn!

De betrokken collega’s waren allen werkzaam in de bagage-afhandeling, het bijtanken dan wel het cleanen van de machines alsmede de werkzaamheden op de start- en landingsbanen.

Krachtige hulp krijgen de luchthavenautoriteiten bij hun zuiveringsacties van de kant van de reformistische syndicaatsbureaucratie. Om de stemming aan te wakkeren verbreidt de vakbondsleiding het gerucht als zouden zich onder het AirFrance-personeel ,,honderden” ‘radicalen’ bevinden.

In totaal beschikken op de Parijse luchthavens zo’n 85.000 personen over een pasje, welke hen in staat stelt om de beveiligde zones aldaar te betreden. De meerderheid onder hen is werkzaam voor luchtvaartmaatschappijen en onderaannemers. Allen worden door de flics nagetrokken alvorens er hen een pasje wordt verstrekt. Alle collega’s, waarvan de pasjes zijn ingetrokken, waren werkzaam voor onderaannemers. Inmiddels zijn ze ontslagen – zonder uitzondering.

Te vrezen valt dat dit nog maar het eerste begin is geweest van het offensief van de bourgeoisie gericht op de volledige zuivering van de bedrijven van elke vorm van ‘radicale’ activiteit.

 

 ACNworldrevolution

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.